Birkaç gün önce ilk kedim, can dostlarımdan biri olan sevgili Latife, hiçbir iz bırakmadan kayboldu. Tüm aramalarımız sonuçsuz kaldığında, "ümide mi korkuya mı daha yakınız" diye soracağımız garip bir yerdeydik. Hislerim, tam da bu noktadan sonra "kendiliğinden" olmaktan çıkıp ciddi seçimlere dönüştü. Elbette ilk olarak korkuyu seçtim ki bu zaten oldukça kolaydı. Ümitli dualar etmiyorum, diyemem ve rahmetten ümidim de daim.. Ama o içsel tedirginlik hâli ve zihnin kurduğu detaylı, olumsuz...

Her çift, evlilik yolculuğuna çıkarken, ihtişamlı hayaller kurdukları fakat aslında ne olduğunu tam olarak bilemedikleri bir yere bilet almışçasına kaygılıdır. Bazı çiftlerin yolculuk sürecine, yol arkadaşını zannettiği kadar iyi tanımamanın getirdiği hayal kırıklığı eklenebilir.  Bununla birlikte ilişki, iki kişinin aynı hedefe yürüdüğü büyük bir yolculuğa da dönüşebilir. En iyi senaryoda bile herkesin adımlarının uzunluğu, nefesi, yürüyüş becerisi, dayanıklılığı aynı değildir. Yaşam içinde...

İnsanın kalbinde görünmeden de derinlere saplanan bir hançer var, “Anlaşılmadığım anda/yerde hâlâ güvende miyim?” sorusuyla ilerleyen... Çoğumuz bu soruyu hiç sesli sormadık, ama içimizden defalarca geçirdik. Hatta soruyu bilincimize çıkarmadan ve adlandıramadan sayısız kez karmaşık duygular halinde hissettik. Canımız çok yandı, çünkü anlaşılmadığımız her ânı, reddedildiğimiz bir an belledik. Gerçekten öyle miydi peki? peki ya yanlış tercümelerle kırılıyorsak? “duyulmamak” ile...